توهم پناهیان / سه قطعنامه پس در دوران چه کسی تصویب شد؟

عکس از خبرگزاری فارس

.

در میان خبرهای امروز خبرگزاری فارس ، نقل قولی از علیرضا پناهیان از جمله روحانیون حامی دولت جزو تیترهای برجسته است. جایی که “حجت الاسلام پناهيان با اشاره به اميدواري دشمن به برخي از عناصر داخل كشور گفته: اگر فتنه و توطئه سبز نبود، قطعاً تحريم ها و محاصره اقتصادي اخير عليه جمهوري اسلامي ايران شكل نمي گرفت. ” منبع

اعترافی قابل توجه است که در نگاه اول اهمیت جنبش سبز را برای حامیان دولت می رساند که بله ، جنبش چنین اهمیتی دارد که جامعه جهانی را به امید آورده و متحد کرده علیه جمهوری اسلامی ایران.

اما آنچه مستتر است ، طبق معمول دروغی بزرگ است این ادعا.

تاریخ تولد جنبش سبز کی است؟ در خوش بینانه ترین شرایط ، زمان آغاز جنبش به 23 خرداد و بعد از اعلام نتایج جعلی انتخابات ، این جنبش شکل گرفت. اصلا بیاییم دست بالا بگیریم  و روز کاندیداتوری موسوی را آغازگر “فتنه سبز” بدانیم : 20 اسفند 1387.

بگذارید حال نگاهی بیاندازیم به قطعنامه های شورای امنیت ِ سازمان ملل متحد:

قطعنامه اول:

قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت تاریخ تصویب: سه شنبه 5 دی 1385

قطعنامه دوم :

قطعنامه ۱۷۴۷ شورای امنیت تاریخ تصویب: شنبه 4 فروردين 1386

قطعنامه سوم :

قطعنامه ۱۸۰۳ شورای امنیت تاریخ تصویب: دوشنبه 13 اسفند 1386

نتیجه : سه قطعنامه بین سال های 1385 تا 1386 ، در اوج کار دولت نهم علیه ایران تصویب شد. حتی اگر چهارمین قطع نامه هم به خاطر جنبش سبز بوده ، آقای پناهیان لازم است رک و راست اول به عامل تصویب سه قطعنامه قبلی اشاره کند که کسی جز محمود احمدی نژاد نیست.

اما قطع نامه چهارم. اتفاقا من معتقدم که قطعنامه چهارم ربطی به جنبش سبز ندارد. فقط به فاصله تقریبه سه ساله قطعنامه سوم تا چهارم بنگیرید متوجه می شوید که غرب امیدوار بود بعد از یک انتخابات آزاد ، مردم ایران رییس جمهوری شایسته برگزینند که با او در مورد مسایل هسته ای به گفتگو بنشیند اما حکومت تن نداد و آنچه شد که همه می دانیم.

اتفاقا شدیدا اعتقاد دارم غرب به خاطر اینکه بیش از حد جنبش اعتراضی زیر چکمه حکومت نباشد ، قدری تحریم را عقب انداخت. و خلاصه ، آقای پناهیان ، جنبش سبز به نوعی حفاظت کرد نه خیانت.

بدون دیدگاه | ارسال شده با موضوع » سیاست