یکبار هم من به دیکتاتور خندیدم !
نوشته شده توسط آرش سیگارچی در ۲۸ , اردیبهشت , ۱۳۹۱
فیلم «دیکتاتور» را از دست ندهید. کولاک است. از دیروز در آمریکا به نمایش در آمده و من و همسرم، رافونه ، امشب دیدیم. وحشتناک خنده دار است. در واقع برای ما ها که در ایران و کلا خاورمیانه دیکتاتور زیاد دیده ایم، یادآور مصائب مان است. اینکه دنیا دیکتاتور ها را چطور می بیند و دیکتاتور ها چطور دنیا را.
.
فیلم محصول یک فرصت طلبی طلایی است. با الگو برداری از قذافی و رفتارهایش، درست بعد از بهار عرب، این فیلم به سراغ موضوع رفته است. روایتی طنز از دیکتاتوری که مظاهر خیلی از چهره های آشنا برای ماست. از قذافی بگیر تا کیم ایل و احمدی نژاد. هر کس چیزی در او نشانه دارد. ریش خامنه ای، عطش بمب رهبر مرده ی کره شمالی و جمودی یک رهبر خودکامه به سبک قذافی.
فیلم پر است از صحنه های بکر و خنده دار. بازی ساشا باروون ، کمدین حرفه ای بریتانیا، که آمریکایی را با لهجه اعراب بیان می کند ، شاهکار است. روی فیلم تحقیق خوبی صورت گرفته و با مخاطب هم ارتباط خوبی پیدا کرده است. تقریبا این اولین فیلمی بود که در چهارسال حضورم در آمریکا مجبور شدم در چهارشنبه شب ِ عادی، برایش صف بایستم.
شوخی های فیلم هم خیلی جالب است. فیلم هیچ ابایی در نشان دادن پشم زیر بغل، پشم آلت جناب دیکتاتور و حتی آلت جنسی او ندارد. اما در همه اینها طنز است. طوری که صحنه ی اولین «استمنای» حضرت دیکتاتور، از جمله خنده دار ترین صحنه های فیلم است.
پس نوشت – به فرصت طلبی اشاره کردم. آمریکا سرزمین سینماست و البته آزادی بیان. طبیعی است که وقتی رویدادی اتفاق می افتد و یا قرار است بیفتد، نوآوری و ابداعاتی صورت می گیرد. مثل شبی که بن لادن کشته شد، جوانی عکس بن لادن به درک واصل شد را تیشرت کرد و میلیونر شد. یا همین فیلم «دیکتاتور» و باز فیلمی که تبلیغش را دیدم که نشان از رقابت دو نامزد برای انتخابات ریاست جمهوری دارد. لابد اشاره اش به انتخابات آذرماه آمریکاست.
این ها فرصت طلبانه است اما به شعورت توهین نمی کند. می خنداند تو را. ناخنک می زند اما به افکارت بی احترامی نمی کند. همین فیلم دیکتاتور، به شوخی ضد یهود است اما نیست. عرب بدوی ست اما نیست.
مهمتر از همه، خلاقیتی است که در پس این آزادیست….. آری این رویای آمریکاست.
